در تاریخ : شنبه, ۳ بهمن ۱۳۸۸

موضوعات : اجتماعی , سیاسی , مقالات

هنوز بسیاری از مردم فرانسه به یاد دارند که در سال ۲۰۰۳ پلیس فرانسه طی یک عملیات گسترده به ۱۳ پایگاه مجاهدین خلق در شهرهای مختلف این کشور، مریم رجوی، رییس شورای ملی مقاومت را به همراه ۱۶۵ نفر دیگر از سرکردگان و کادرهای بالای این شورا را بازداشت کرده و آن‌ها را به اتهام انجام فعالیت‌های تروریستی و حمله به سفارت‌خانه‌های ایران در شهرهای اروپا، پولشویی و برنامه ترور خارج شدگان از فرقه رجوی روانه زندان کرد.
به گزارش ایسنا به نقل از سایت انجمن عدالت، روز بعد از این بازداشت‌ها روزنامه «نیویورک تایمز» در مطلبی هدف دولت فرانسه را جلوگیری از انتقال کانون سیاسی ـ عملیاتی سازمان مجاهدین خلق از عراق به فرانسه عنوان کرد. و پی‌یر دوبوسکه ـ مسوول سازمان اطلاعاتی فرانسه ـ، در مصاحبه با روزنامه مزبور اظهار کرد: «سازمان‌های اطلاعاتی فرانسه از پاییز گذشته متوجه ورود شمار روزافزون مجاهدین خلق و پس از [آغاز] جنگ عراق، متوجه ورود شمار زیادی از سربازان آن به فرانسه شدند… مجاهدین [خلق] یک کارخانة تولید رنگ را در شهر «سنت کوئن لامون» اجاره کردند و ضمن راه‌اندازی یک استودیوی تلویزیونی و نصب بشقاب‌های ماهواره‌یی، در حال تبدیل کردن آن به یک مرکز ارتباطات بودند… مجاهدین برای حمله به سفارتخانه‌های ایران و سایر منافع این کشور در اروپا و ترور ۲۵ نفر از اعضای پیشین خود برنامه‌ریزی کرده بودند… این [سازمان] به هیچ‌وجه یک جنبش سیاسی و یک جنبش دموکراتیک و سیاسی نبود. این گروه خود را برای احیای دموکراسی در ایران آماده نمی‌کند. این‌ها گروهی کاملاً‌ افراط‌ گرا هستند. فرقه‌ای تندرو، فاقد هرگونه نظام دموکراتیک؛ فرقه کیش شخصیت در پیروی از رهبر»
صحبت‌های این عضو ارشد اطلاعاتی فرانسه بیش از هر چیز این واقعیت را اثبات می‌کند که شورای ملی مقاومت چیزی نیست جز بخش دیگر از مجاهدین خلق که سال‌های طولانی است که از طرف بسیاری از کشورها در فهرست گروهای تروریستی قرار گرفته است و مسوولان و مقامات دولتی و اطلاعاتی فرانسه آن روزها به وضوح از ارتباط و یگانگی شورای ملی مقاومت به سرکردگی مریم رجوی با سازمان مجاهدین خلق سخن می‌گفته و اسناد و مدارک مختلف نشان می‌دادند.
این اسناد و بسیاری دیگر همگی گواه این واقعیت است که دولت فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی به طور قطعی از تروریست بودن این گروه با خبر هستند و می‌دانند که اعضای این فرقه هزاران نفر را به قتل رسانده‌اند، هم‌چنان که مروری بر سخنان و واکنش‌های دولتمردان فرانسوی در سال‌های گذشته به ویژه در سال ۲۰۰۳ بهترین سند برای اثبات این واقعیت است.
با این حال گویا دولتمردان فرانسوی و شخص «نیکلا سارکوزی» که در سال ۲۰۰۳ وزیر کشور فرانسه بود و با هماهنگی و اطلاع شخص او عملیات بازداشت مریم رجوی به همراه ۱۶۵ نفر از اعضای رده بالای شورای ملی مقاومت صورت گرفت، به فراموشی دچار شدند که این روزها این گروهک تروریستی با نام‌های مختلف به راحتی در خاک فرانسه به فعالیت‌های گذشته خود مشغول است و نه تنها از طرف دولت فرانسه محدودیتی برای این گروه صورت نمی‌گیرد که برخی از مقامات محلی فرانسه مانند شهردار مانی (آن وکسن) با حضور مریم رجوی سالنی را با نام سالن تهران افتتاح کرده و مدال طلای این شهر را به مریم رجوی اهدا می کند.
مسوولان فرانسوی خوب به خاطر دارند که کسی که امروز به او مدال طلای شهر را به او اهدا می‌کنند کسی است که بعد از دستگیری در سال ۲۰۰۳ در دستوری از اعضای مجاهدین خلق خواست که به متمدن‌ترین شکل ممکن! که همان خودسوزی در معابر و انظار عمموی بود!، پرداخته و با این روش قرون وسطایی اعتراض بی‌معنی خود را به دولت فرانسه اعلام کنند.
دستوری که توسط برخی از افراد بیچاره سازمان اجابت شد و تعدادی از اعضای این فرقه به دلیل اجبارهای فراوان صحنه‌های فجیعی را در مقابل پارلمان و برخی وزارت‌خانه‌های فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی به نمایش گذاشتند.
اینک سوالی که سال‌هاست بی پاسخ مانده این است که گروهی که روش‌ها و مدل‌های اعتراضات مدنی و متمدنانه‌اش خودسوزی اعضایش است، اعتراض‌های مسلحانه‌اش چگونه می‌تواند باشد؟ اعتراض‌هایی که سال‌هاست مردم بی‌گناه ایران و برخی از مردم عراق مزه آن را چشیده‌اند و بارها به طرق مختلف سعی کرده‌اند به گوش جهانیان به ویژه دولتمردان امروز فرانسه و کشورهای اروپایی برسانند.
شاید بیان این نکته خالی از لطف نباشد که می‌گویند؛ کسی که باد بکارد طوفان درو می‌کند امروز، فعالیت‌های کشور فرانسه و برخی از کشورهای اروپایی گواه این مدعاست. فرانسه این روزها در دامن خود مار خوش خط و خالی را پرورش می‌دهد که تجربه فعالیت‌هایش در گذشته اثبات کرده است که به هیچ اصول و قائده‌ای پایبند نبوده و نیست و هیچ تضمینی نخواهد بود که این گروهک خطرناک در سال‌های آتی در اعتراض به حکم دادگاهی، تصویب قانونی و…. دست به اقدامات تروریستی در خاک کشورهای اروپایی نزده و اعتراض خود را این گونه بیان نکند.
به طور قطع این اقدام موجب تعجب بسیاری از مردم فرانسه شده است.