در تاریخ : چهارشنبه, ۱۷ شهریور ۱۳۸۹

موضوعات : سیاسی , مقالات

مقدمه
با وجود گذشت حدود نیم قرن از رویارویی آمریکا با ایران و بیش از سه دهه خصومت آشکار کشورهای غربی با جمهوری اسلامی، برخی افراد در باور این مسأله هنوز هم دچار تردید و یا در موضع انکار هستند. وجود مسأله ای به نام «دشمن» و اقتضاهای خاصی که این دشمنی در پی دارد در نظرگاه این عده، امری بی اساس و بر پایه ی «توهم» است. از سویی دیدگاه های مخالفی نیز وجود دارند که نه تنها وجود سیاست های دشمنانه ی بسیاری از کشورهای غربی و به خصوص آمریکا را علیه نظام اسلامی باور دارند ، عمق این دشمنی را در تقابل ریشه ای اسلام و مکاتب غربی تفسیر می کنند.۱ این گروه، عمده ی کاستی ها، چالش های اقتصادی، فرهنگی و سیاسی کشور را در ربط مستقیم با سیاست های اعمال شده از سوی این کشورها ارزیابی می نمایند.
در این میان کدام گزینه به واقعیت نزدیک تر است؟ آیا کشورهای غربی و به خصوص آمریکا در شرایطی عادی و براساس منطق استاندارد دیپلماتیک به جمهوری اسلامی می نگرند؟ و آیا با لحاظ اصول اساسی استقلال و احترام متقابل با نظام جمهوری اسلامی مواجه شده اند؟ آیا براساس ادعای طیف دوم، سناریوهای هدفمند و برنامه ریزی های منسجمی برای مقابله، تضعیف و حتی براندازی نظام اسلامی در ایران طراحی شده و به اجرا در آمده است؟
برای پاسخ دقیق به این پرسش ها و به منظور شفاف شدن حقایق موجود در این رابطه، لازم است به رهیافت ها و نگرش های متعددی که طی سال های اخیر در آمریکا و اروپا علیه ایران اسلامی شکل گرفته اند، نگاهی کوتاه بیندازیم.
سند منتشره مربوط به اصول لازم در برقراری امنیت ملی آمریکا در سال ۲۰۰۶ به روشن شدن بخشی از این مسأله کمک می کند۲؛ اگرچه این سند، یکی از صدها رهیافتی است که کشورهای غربی در آن به صراحت بر دشمنی با ایران اذعان داشته اند. محورهای اصلی و اساسی مواضع آمریکا در برابر ایران با استناد به این سند عبارت است از:
۱- حمایت آشکار از صداهای مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران توسط بالاترین سطوح تصمیم گیری در آمریکا؛
۲- تعمیق و گسترش تحریم ها علیه ایران؛
۳- مخدوش و بدنام کردن چهره ی جمهوری اسلامی در خارج از کشور از راه های گوناگون مانند محکوم نمودن آن کشور در مجامع بین المللی؛
۴- تلاش برای محدودکردن روابط کشورها و سازمان های بین المللی با ایران؛
۵- تلاش برای مشروعیت بخشی، گسترش و توانمندسازی سازمان های غیر دولتی مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران؛
۶- دخالت گسترده در امور داخلی ایران در زمینه های انتخابات، حقوق بشر، زنان، رسانه ها و اقلیت های قومی و مذهبی؛
۷- آموزش عناصر و تشکل های خارج نشین مخالف نظام جمهوری اسلامی و حمایت های سیاسی و مالی از آن ها؛
۸- محدود کردن نفوذ جمهوری اسلامی ایران در منطقه؛
۹- ممانعت از دستیابی ایران به فناوری و دانش پیشرفته؛
۱۰- تبلیغ و ترویج دوگانگی حاکمیت در ایران؛
۱۱- فعال سازی و حمایت از شبکه های رسانه ای ضدایرانی.
و اما اقدام های طراحی شده فوق در سند امنیت ملی آمریکا(سال ۲۰۰۶) نیازمند ساز و کار اجرایی است که در ادامه این سند به شرح ذیل بیان گردیده است:
۱- صدور بیانیه های سیاسی در مورد وضعیت آزادی و حقوق شهروندان ایرانی و فعالان سیاسی؛
۲- اختصاص بودجه به منظور مداخله در امور داخلی ایران مانند تخصیص بودجه ۵/۱ میلیون دلاری برای حمایت از برخی سازمان های غیر دولتی و برخی اشخاص در داخل ایران و هزینه کردن آن از طریق «بنیاد اعانه ملی برای دموکراسی»۳ و همچنین تخصیص بودجه ۳ میلیون دلاری با هدف اعلام شده، کمک به سازمان های غیر دولتی ایرانی در زمینه های مطبوعاتی و حقوق بشر؛
۳- تقویت برنامه های رادیو فردا، از جمله سرویس های سخن پراکنی بین المللی، تقویت برنامه های بخش فارسی صدای آمریکا و راه اندازی سایت اینترنتی وزارت امور خارجه ی آمریکا به فارسی؛
۴- راه اندازی دفتر امور ایران در دوبی با وظیفه ی مدیریت هزینه کردن بودجه آمریکا علیه ایران، جذب عناصر مستعد مخالف ایران، فعال سازی اقدام های پنهان علیه ایران، جمع آوری اطلاعات و همچنین جذب سازمان های غیر دولتی مستعد و در نهایت آموزش روش های مختلف مقابله با جمهوری اسلامی به عوامل و مرتبطین؛
۵- تمدید قانون تحریم اقتصادی ایران معروف به قانون «داماتو» تا سال ۲۰۰۶ و گنجاندن آن از این سال به بعد در قانون «حمایت از آزادی ایران»؛
۶- ایجاد ائتلافی از کشورهای عربی حوزه خلیج فارس به همراه مصر و اردن علیه ایران از طریق دامن زدن به شیعه هراسی، راه اندازی جنگ عقیدتی و فرافکنی در مسأله ی امنیت عراق؛
۷- بین المللی سازی مسأله ی هسته ای ایران، متهم کردن ایران به حمایت از تروریسم و طرح اندازه گیری تهدیدبودن ایران علیه امنیت بین المللی.
علاوه بر آنچه در بالا گذشت، اسناد بسیار دیگری وجود دارند که وجود «برنامه ریزی هدفمند» و «استراتژی مبارزاتی غرب علیه ایران» را بدون کوچکترین تردیدی به اثبات می رسانند. تنها در سال جاری -سال ۲۰۱۰ میلادی- صدها سند رسمی از سوی آمریکا و کشورهای غربی به تصویب رسیده و منتشر شدند که موضوع اصلی آن ها را «تسریع در براندازی حکومت ایران» تشکیل می داد۴٫ سند ۱۶۴ صفحه ای مرکز سابان۵ وابسته به انستیتوی آمریکایی بروکینگز۶ که در فصول متعدد آن به شیوه های گوناگون براندازی جمهوری اسلامی پرداخته شده و در نهایت، براندازی مخملی به عنوان برترین گزینه، برگزیده شده است، پژوهش بنیاد آمریکایی هریتیج۷ درخصوص نقش شبکه های اینترنتی در انقلاب مخملی ایران و بسیاری اسناد از این دست، در این زمره قرار دارند. طبق آمارهای موجود، در حال حاضر ۶۰ بنیاد رسمی در غرب موضوع جنگ نرم در ایران را سیاست گذاری و دنبال می کنند۸٫ با این تفاصیل پاسخ پرسش ابتدایی این نوشتار در زمره ی امور بدیهی قرار می گیرد. و اما کشورهای غربی علاوه بر آشکار نمودن مواضع و سیاست های براندازانه ی خود در قبال جمهوری اسلامی، به طورمستمر بر وجود شرکایی در ایران برای تحقق برنامه ها و سناریوهای براندازانه اذعان داشته اند. نطق معروف بوش که گفته بود ما از اصلاح طلبان از بیروت تا بغداد و تهران حمایت می کنیم۹، مواضع اوباما در حمایت از اغشاش گران و عوامل ناآرامی های پس از انتخابات ریاست جمهوری در تهران۱۰ و حمایت های صریح رؤسای جمهور و وزیران امور خارجه اغلب کشورهای اروپایی از فتنه گران پس از انتخابات۱۱ ، پرده از واقعیت دیگری برمی دارد. سناریوی براندازی نظام اسلامی علاوه بر راهبران برون مرزی، مهره ها و عواملی در داخل ایران دارد و این ترکیب در ساخت فکری و اجرایی همگونی قرار دارند. این مهم در بخشی از کتاب مربوط به مؤسسه ی آمریکایی رند۱۲ تصریح شده است.۱۳
کتاب «دست های نامرئی» در پی آن است تا علاوه بر ارایه و تحلیل برخی اسناد منتشره ی کشورهای غربی پیرامون سناریوی شوم براندازی نرم در ایران، به شناخت دقیقی از برخی هم پیمانان و شرکای داخلی دشمنان کمک نماید.
در پایان لازم می دانم از استاد بزرگوار جناب آقای حسین شریعتمداری و برادر ارجمندم آقای مهدی محمدی که همواره از رهنمودهای ایشان بهره جسته ام، کمال تشکر و قدردانی را داشته باشم.
ـــــــــــــــــــــــ
پی نوشت ها :
۱ نظریه پردازان آمریکایی معتقدند، دیرینگی و عمق شکاف و تعارض موجود میان اسلام و مکاتب غربی به حدی است که این دو را ناگزیر از تقابل و دشمنی می نماید. هانتینگتون در بخش پایانی کتاب موج سوم تحت عنوان موانع دموکراسی می نویسد: «هرقدم هم که اسلام و دموکراسی در تئوری با یکدیگر موافق و هم گام باشند در عمل با هم ناسازگاری دارند.» وی سپس مصادیق ناسازگاری اسلام و دموکراسی(لیبرال)را به این شرح بیان می کند: «اسلام هرگونه جدایی بین اجتماع دینی و اجتماع سیاسی را رد می کند و بدین ترتیب امور دنیوی و اخروی از یکدیگر منفک نیست. دین از سیاست جدا نیست. مشارکت سیاسی یک وظیفه ی دینی است. اسلام بنیادگرا، می خواهد که در یک کشور اسلامی، رهبران سیاسی، مسلمان عامل باشند؛ شریعت؛ قانونی، اساسی و بنیادی باشد و علما در تنظیم سیاست حکومتی و یا حداقل در تجدید و اصلاح آن رای قطعی داشته باشند. تا آنجا که به مشروعیت حکومتی و سیاست که از اعتقادات دینی و آداب مذهبی ناشی می شود، مربوط است، درک اسلامی از سیاست با مقدمات و صغری کبرای سیاست دموکراتیک، متفاوت و با آن در تناقص است.»
۲ . «سند استراتژی امنیت ملی آمریکا، اهداف راهبردی این کشور در مقابله با مسائل گوناگون پیش روی داخلی و جهانی در بازه زمانی ۴ ساله را مطرح می کند. این سند دارای طبقه بندی نبوده و آخرین مجلد آن در مارس ۲۰۰۶ توسط کاخ سفید انتشار یافته است » . سازمان پدافندغیرعامل کشور
http://paydarymelliir/tabid/ 69 /articleType/ArticleView/articleId/ 750 /رaspx
3 National Endowment for Democracy NED
4 . از آن جمله، قانون «نفوذ یا قربانیان سانسور در ایران – Voice Act » است، که کنگره ی آمریکا با هزینه ی ۵۵ میلیون دلاری جهت مبارزه با ایران در تاریخ ۶ اکتبر ۲۰۰۹ (۱۴/۷/۸۸) منتشر کرده و در سال ۲۰۱۰، ۴۵ میلیون دلار آن به تصویب رسید.
۵ Saban Center
6 Brookings Institute
7 The Heritage Foundation
8 . در فصل چهارم کتاب به این موضوع پرداخته شده است.
۹ . «ما از دموکرات ها واصلاح طلبان از بیروت و بغداد تا دمشق و تهران حمایت خواهیم کرد و در کنار آن ها خواهیم ایستاد.» بی بی سی، شنبه ۵ ژانویه ۲۰۰۸ (۱۵ دی ۱۳۸۶) «ما در منطقه امید زیادی به اصلاح طلبان و فعالان حقوق بشر داریم. ما از اصلاح طلبان، فعالان حقوق بشر، ناراضیان سیاسی، در سراسر منطقه حمایت می کنیم و با آنها همراهیم.» مصاحبه بوش با سی ان ان، ۲۰ دسامبر ۲۰۰۸ (۱۷ آذر ۱۳۸۷)
۱۰ . «ما به عزت خاموش اصلاح طلبانی همچون آنگ سانگ سو کی، شجاعت زیمبابوه ای هایی که رأی خود را در مقابل ضرب و جرح به صندوق انداختند و صدها هزار نفری که ساکت در خیابان های تهران راهپیمایی کرده اند ، گواهی می دهیم.» مراسم اهدای صلح نوبل، بی بی سی، ۲۲ دسامبر ۲۰۰۹ (۱۹ آذر۱۳۸۸)
«تصمیم رهبران ایران برای اداره ی دولت از طریق ترس و خودکامگی ادامه نخواهد داشت. ماه هاست که مردم ایران به جز دنبال کردن حقوق خود به دنبال چیز دیگری نیستند و هربار با مشت آهنی بی رحمی مواجه می شوند و هربار جهان با تحسین عمیق شجاعت مردم ایران به این حوادث می نگرد.« بی بی سی، ۲۹ دسامبر۲۰۰۹ (۸ دی ۱۳۸۸)
۱۱ .«ما به شدت این سرکوب خشونت آمیز و ناعادلانه شهروندان ایرانی را که درپی اعمال حقوق جهانی خود بودند محکوم می کنیم .» مایک همر، سخنگوی شورای امنیت ملی امریکا، خبرگزاری بلومبرگ، ۲۷ دسامبر۲۰۰۹، (۶ دی ۸۸)
«فرانسه دستگیری های خودسرانه علیه تظاهرات ساده ای را که در دفاع از حق خود برای آزادی بیان و میل به مردم سالاری صورت گرفت محکوم می کند.« بیانیه ی وزارت خارجه فرانسه، خبرگزاری فرانسه، ۲۸دسامبر۲۰۰۹ (۷دی ۸۸)
«حراست از جان انسان ها یک ارزش اساسی است که باید در هرجا و تحت هرشرایطی از آن دفاع کرد. ایتالیا امیدوار است که گفت وگوی دولت و جناح مخالف ایران در چارچوب احترام به حقوق انسان ها و به ویژه احترام به زندگی آنان توسعه یابد.» بیانیه ی وزارت خارجه ایتالیا ، خبرگزاری فرانسه، ۲۸دسامبر۲۰۰۹ (۷ دی ۸۸)
«وقتی که یک رژیم به مردم خود شلیک می کند، به پائین ترین سطح، نزول کرده است واتحادیه ی اروپا می بایست ایران را برای رعایت حقوق بشر تحت فشار بگذارد.« فرانکو فراتینی، وزیر امور خارجه ی ایتالیا، بی بی سی، ۴ژانویه۲۰۱۰، (۱۳ دی ۸۸)
« قتل غم انگیز طرفداران اپوزیسیون در ایران، نشان دیگری است که رژیم این کشور چگونه با اعتراضات برخورد می کند. » دیوید میلیبند، وزیر امور خارجهی انگلیس، بی بی سی، ۲۸ دسامبر۲۰۰۹ (۷ دی ۸۸)
«الآن زمان تشدید تحریم ها علیه ایران است. اگر درحال حاضر تحریم ها زیاد نشود، زمان از دست می رود.» بنیامین نتانیاهو
۱۲ Rand Corporation
13 . در فصل چهارم کتاب به این موضوع پرداخته شده است.